06/11/11

Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a Pokerknight part 12

Na een spannende Sit and Go met beroemde spelers, heeft Jordi net verloren van Rob. Hij heeft echter duidelijk het hart van Lia veroverd en ook nog eens een coole pokertafel en chipset gekregen. Je zou toch denken dat zijn dag niet meer stuk kon, maar met deze verknipte schrijver weet je dat maar nooit, dus: shuffle up and deal....

“Geef jij hem maar” zei Rob en hij legde de enveloppe in Lia’s hand. Deze begon te blozen en keek naar Jordi. Ze gaf de enveloppe aan Jordi, kuste hem en deed een stapje terug zodat hij hem kon openmaken. Jordi snapte er helemaal niets meer van. Voorzichtig opende hij het raadselachtige papieren papierverstuurzakje zonder postzegel, en haalde er het kaartje uit dat er blijkbaar in verscholen lag.

Hij werd eerst bleek, toen rood, toen iets er tussenin en zijn ogen gingen verder open dan die van een kalf. Met open mond las hij wat er op het kaartje stond en keek dan naar Lia en Rob, die gearmd naar hem stonden te kijken. De grijns op Robs gezicht mat zo’n 18,4 centimeter en Lia’s ogen straalden als de ondergaande zon op een azuurblauwe zee.

“Wow!”

Iedereen moest lachen.

“Wow! Méén je dat? Echt waar? Wow!” Hij vloog Lia om de hals en even waren ze helemaal alleen met zijn tweeën in een groep van lachende mensen. Het duurde een paar minuten voordat ze elkaar weer loslieten en weer tot de werkelijkheid terugkeerden.

“Ik hou al een hele tijd van je, maar heb het nooit durven zeggen”. Lia keek hem schuchter aan en moest meteen geloven aan nog een hug. Zijn reactie zei genoeg.

“Jij ook bedankt Rob!”. Jordi had zich weer even losgemaakt en stak de hand uit naar Rob. Dan gaf hij ook hem maar een hug. Rob moest lachen en klopte hem op de schouders.

“Graag gedaan!”

Game on

Zeezouts Nachtgedachten
Krakende oogleden, wallen als een vestingwerk en een toetsenbord vol transpiratievlekken en pizzakruimels. Zij vormen de entourage van de geboorte van columns. Lyrische woorden, kritische uitspraken, emotionele bekentenissen en de gedachtenkronkels van een schrijvende pokerspeler met slaapgebrek. Welkom bij Zeezouts Nachtgedachten...
“Maar méén je dat nou echt? Ik kan nog helemaal niet goed pokeren!”.

“Ik heb genoeg gezien om te weten dat je het wel gaat redden. Ik heb me voorgenomen om -als jij dat wilt- je alle kneepjes van het pokeren te leren kennen en je een jaar intensief te begeleiden. Volgend jaar gaan we dan samen naar Las Vegas en spelen we wat WSOP-toernooien. Je moet het natuurlijk wél zelf willen en erop rekenen dat het een intensief jaar gaat worden. Wat denk je ervan?”

“Wat ik er van denk? Moet je dat nog vragen? Natuurlijk wil ik dat! Het lijkt me helemaal te gek om dit te doen en deze kans ga ik zeker niet laten schieten! Tenminste... als Lia het niet vervelend vindt dat ik veel zal pokeren en zo”. Jordi keek naar zijn kersverse vriendin. Deze knikte echter met een brede lach op het gelaat en gaf hem nog maar eens een zoen (tja, moet je ook af en toe doen, toch?).

“Ik vind het een prachtidee en hoop dat ik ook wat mee mag kijken! Lijkt me ontzettend gaaf om dit te doen!”.

“Okay dan!”, zei Rob en hij knikte naar de andere spelers die om hen heen stonden. “Heel erg bedankt! Tof dat jullie hier wilden zijn!

Ze knikten en gaven Rob, Jordi en Lia een hand. “Veel succes jullie! We zien elkaar weer aan de pokertafels!” Het duizelde Jordi een beetje. Zoveel emoties ineens. Hij wreef eens in zijn ogen en hoorde iemand vragen om de klok.

De klok? Waar kwam toch al dat geroezemoes vandaan? Wat gebeurde er eigenlijk? Hij deed zijn ogen open en keek naar een tandenstoker, die langzaam heen en weer rolde tussen de gele tanden van de speler tegenover hem. Hij was ineens wakker en keek vertwijfeld om zich heen. Waar was Rob, waar was Lia en waar was dat heerlijke gevoel gebleven?

De aas, koning en boer op tafel leken wel te schreeuwen welke hand hij had. Zijn tegenstander zou vast nooit meer callen en hij verwachtte dan ook ieder moment “fold!” te horen. Tergend traag telde de reus nog steeds zijn chips, om dan vervolgens een groot deel van zijn stapel naar voren te schuiven.

Jordi keek nogmaals om zich heen en ineens dook hij diep in twee prachtige blauwe ogen. Lia! Daar zat ze! Ze keek naar hem en glimlachte. Naast haar zat Rob, die zijn duim opstak en even een bemoedigende boks deed. Ineens wist Jordi alles weer. De gedachtestroom over hoe hij aan deze WSOP-finaletafel was gekomen stopte en hij keek nog eens naar zijn kaarten.

“All-in!” zei Jordi en schoof zijn chips naar het midden...

Hier eindigt dit deel van de saga over de droomwereld van de pokerknight. Ik hoop dat jullie ervan hebben genoten en ga nachtdenken over een eventueel vervolg of ander verhaal. Fijne week!

Zeezout

Lees hier meer columns van Zeezout: