Video bij dit artikel

Een pokerspeler heeft een professionele houding nodig om succesvol te zijn. Helaas is dit één van de meest onderschatte eigenschappen van een goede pokerspeler. Talent is niks waard als men geen goede houding heeft ten opzichte van lezen, leren en je eigen capaciteiten vergroten.

Allereerst en tevens ook het meest belangrijke: Om te slagen op de middelhoge limieten moet je je bewust zijn van één ding, je bent nog geen uitstekende pokerspeler. Helaas komen hierdoor veel pokercarriere’s aan een vroeg einde. Hun carriere eindigt voordat het eigenlijk begint.

Het downswing excuus

Er is 1 regel die je altijd moet onthouden als je winstgevend poker wilt spelen. En dan heb ik het over het “downswing excuus" en het ervan af komen. Elke beginner zou de volgende zin hardop voor zichzelf moeten opzeggen:

"Er is geen downswing in poker, er zijn alleen maar slecht gespeelde handen"

Nu zullen alle mensen die zichzelf pro vinden je hard uitlachen. Hebben de Slansky's en de Greensteins van deze wereld het echt verkeerd?

We zijn grootmeesters in het verzinnen van excuses. We kunnen alles verzinnen om ons gedrag te rechtvaardigen. Ik had pech, of het was een ander zijn fout. Je hoort deze excuses tegenwoordig elke dag, op het werk, thuis of bij het sporten.

"De liefde van mijn leven heeft me verlaten en ze heeft alweer een ander"

Het is veel leuker om jezelf als een sympathiek iemand neer te zetten, in plaats van de fout ook bij jezelf te leggen, omdat je nachtenlang aan het biljarten was met je vrienden terwijl je vriendin alleen thuis zat.

Onze collega’s krijgen promotie en je vindt dat je het eigenlijk zelf verdiend had. Maar aan de andere kant verdraaien we dan een beetje de werkelijkheid: je collega legt zich helemaal toe op zijn werk, werkt soms 10 overuren per week, terwijl jij thuis zat, omdat je moest herstellen van een griep die verkoudheid heet.

Of misschien is het de voetbalwedstrijd met die slechte scheidsrechter die telkens voor het andere team floot, terwijl het andere team eigenlijk gewoon beter was.

Zoals je ziet, men is er een ster in om excuses te vinden en zo hun eigen fouten en gedrag te verdoezelen.

Deze gewoonte is niet meer dan een verdedigingsmechanisme. Hetzelfde als dat we onze ogen sluiten wanneer bijvoorbeeld een vlieg op ons afvliegt. Zo willen we ook ons ego beschermen. De voorbeelden van hierboven zijn meestal natuurlijke verdedigingsmechanismen of een andere manier om een psychologische muur op te zetten ter bescherming van ons zelfvertrouwen.

En iedereen die eerlijk is tegen zichzelf moet tot de conclusie komen dat ook zij weleens deze verdedigingsmechanismen hebben gebruikt. De behoefte om in de verdediging te gaan wanneer ons gedrag wordt bekritiseerd komt vaak tot uiting in de volgende zin: "De ander was fout!" Is het nu zo moeilijk voor ons allen om er eens bij stil te staan of er misschien iets van waar is?

Het standaardgedrag is dat er wordt gereageerd met een opmerking die nog maar weinig heeft te maken met de oorspronkelijke opmerking.

"Vind je jezelf niet arrogant af en toe? Antwoord: "Ik ben in ieder geval niet zo lui als jij!" De perfecte fundering dus voor een hevige discussie waarbij we liever in de aanval gaan, omdat we ons in een hoek gedrukt voelen.

Maar wat heeft dit te maken met poker? Het antwoord is vrij simpel. Deze situaties, die dagelijks in ons leven voorkomen, kunnen dodelijk zijn voor ons pokerspel en daarmee ook onze bankroll.

Het probleem is dat vele boeken en artikelen de pokerspeler het perfecte excuus op een zilveren dienblad aanleveren.

Er zijn artikelen over bad beats en downswings in overvloed. Zodra beginners deze artikelen beginnen te lezen hebben ze het beste excuus wat ze maar konden wensen voor de rest van hun pokercarriere (tenzij ze het advies volgen wat in dit artikel staat).

Is het niet makkelijker om gewoon vol te houden dat je een paar bad beats hebt gehad of dat je in een verschrikkelijke downswing zit, in plaats van te kijken wat je fout deed in de laatste hand?

Is het ook niet gemakkelijker om gewoon vol te houden dat het een bad beat was in plaats van de hand opnieuw te evalueren en deze te posten op het forum bij de voorbeeldhanden. Om daarna vervolgens het antwoord te lezen en terug te kijken naar handen waar je dezelfde fout hebt gemaakt.

Natuurlijk kost dit veel moeite, maar het is de enige manier om succesvol te worden en geld te verdienen aan je tegenstanders.

Natuurlijk is het leuk wanneer Mister Downswing een hand verliest waarbij er wel sprake is van bad luck, bijvoorbeeld wanneer hij met zijn flush verliest door een full house op de river met 72o. Dan heeft meneer natuurlijk een hand die het waard is om te posten op het forum om zodoende weer de symphatie op te wekken die hij zo verdient. Daarbuiten gelaten dat hij natuurlijk nog 99 andere handen heeft gespeeld.

De overige 99 handen, waar hij domme calls en onrealistische raises maakte, en wat small en big blinds heeft opgegeven (bij beginners komt dit het meeste voor) zijn natuurlijk niet echt belangrijk.

Maar zou het niet meer motiveren om je handen te analyseren na een sessie die je hebt verloren en te concluderen dat je een break-even sessie verliezend hebt afgesloten door je eigen spel?

Dat concluderen is natuurlijk niet motiverend, maar weten dat je ervan leert en dus de volgende sessie beter zult spelen is natuurlijk wel een prettige gedachte.

Het volgende wordt door veel beginners geschreven:

"Ik weet dat ik hier en daar wat lekken heb in mijn spel."

Wanneer je zoiets leest dan ga je ervan uit dat de persoon die dit heeft geschreven zelf gelooft dat zijn spel voor 70-80% perfect is. Met "hier en daar" wordt zeker geen lek bedoeld van meer dan 30%.

In het boek "Ace on the River" van Barry Greenstein schrijft hij dat hij elke avond dat hij poker speelt ongeveer 10% slechte calls/raises of folds maakt. In dit geval kunnen we de speler van hierboven feliciteren aangezien hij maar 10 of 20% van het niveau van Barry Greenstein af is. Jammer dat hij niet op dezelfde limiet speelt.

Echter is er een bepaalde groep van pokerspelers waarbij bovenstaande van toepassing lijkt. Dit zijn spelers die direct beginnen met een upswing en in het begin geen downswing kennen. Ze bestormen de limieten met ongelooflijke cijfers van 4-5BB/100 handen. Gedurende hun upswing bereiken ze al snel de limieten $1/2 of zelfs hoger.

Er is geen enkele reden om aan hun eigen capaciteiten te twijfelen. Om te denken dat ze slechte spelers zijn zou absurd zijn (noot van de auteur: mijn pokercarriere is ook zo begonnen).

Maar opeens slaat de wereld van poker terug, en behoorlijk hard ook. Ze ervaren hun eerste downswing (wat eigenlijk geen gewone downswing is, meer slecht spel dat op hogere limieten door de mand valt.) Ze verliezen 150BB of meer in 1000 handen en gooien de helft van hun bankroll over de balk. Psychologisch gezien dus niet een al te fijne situatie.

Nu begint er echter een interessante gedachtegang in de hersenen van de meeste spelers:

• Mijn winratio over 20.000 handen is 1.5BB/100 handen.
• "Winnende spelers" hebben een winratio van 1BB/100

Conclusie: Ik ben een winnende speler

Dan volgt het volgende:

• Zelfs winnende spelers kunnen een downswing hebben van 200BB of meer.
• Ik ben een winnende speler.

Conclusie: Mijn verlies van 150 BB moet wel een downswing zijn, dus kan ik gewoon op dezelfde manier blijven doorspelen als dat ik deed en dan zal het geluk wel weer terugkomen.

Helaas is het een uitzondering als er een alarmbelletje gaat rinkelen dat zo’n downswing met zich meebrengt. Deze spelers kiezen de weg van de minste weerstand en gebruiken vaak het downswing excuus.

Hier een mooie uitspraak van Thomas Jefferson:

"I'm a great believer in luck and I find the harder I work, the more I have of it."

Maar nu komen we weer terug op het begin: "Er bestaat geen downswing in poker!"

In het begin van jullie pokerstudie zal een reeks verlies-sessies eerder komen door slecht spel dan een normale downswing.

Er zijn twee maatstaven om succes te krijgen in poker:

• De kwaliteit van je geposte handen. Stel een speler start met het spelen van poker en post twintig handen aan het eind van zijn sessie. Mettertijd zal men concluderen dat de geposte handen beter worden en minder fouten bevatten. De snelheid van je succes zal afhangen van hoe snel de kwaliteit van je geposte handen toeneemt.
• Het geld, oftewel je winratio: Hoe meer handen je speelt per limiet, hoe beter je je echte sterkte kunt bepalen op basis van een x BB/100 handen.

Aan het begin van een pokercarriere is maatstaf 2 compleet waardeloos. Het maakt niet uit wat je winratio is over 3000, 4000 of 8000 handen, het zal zelden een geschikte maatstaf zijn.

Methode 1 is echter een veel betere methode voor in het begin.

Wat je kunt doen om je spel te verbeteren zal worden besproken in deel 2 en 3 van dit artikel. Als conclusie wil ik nog graag meegeven dat downswings in het begin van je pokercarrière vaker een resultaat zijn van slecht spel dan een gevolg van bad luck. Wanneer je dus een downswing ervaart moet je ervan uitgaan dat dit komt door slecht spel en dus meer gaan oefenen.