Azen ook een keer kunnen folden - De tegenstander

Door MiiWiin

In deel 1 van deze tweedelige column hebben we equityberekeningen doorgevoerd en bekeken hoe vaak je met azen ook op de flop nog de beste hand hebt. Ditmaal kijken we gericht naar onze tegenstander, proberen we ons af te vragen welke ranges we hem kunnen geven en of we werkelijk een geschikte spot vinden om onze azen weg te leggen.

Om de zaak niet onnodig ingewikkeld te maken, keren we terug naar onze vier bekende standaardtypes: de TAG, de LAG met een hang naar de maniac, het altijd geliefde callingstation en de niet bijzonder geliefde rock.

Om onze hand op de flop en ook op de volgende streets correct te kunnen beoordelen, is het belangrijk iets over de tegenstander te weten en grof zijn ranges en de daarmee verbonden speelwijze te kunnen inschatten.

Het liefste spelen we een dergelijke hand natuurlijk tegen een callingstation en tegen een maniac. Bij beide spelers moeten we ons niet inbeelden voortdurend correcte reads te hebben en ze op gerichte kaarten te kunnen zetten. Een maniac legt nu eenmaal moeilijk zijn hand weg en neigt er naar om ons te vaak uit de pot te willen dringen. Hier met azen een tough laydown maken is niet eenvoudig.

Het callingstation is nu eenmaal de meest geliefde tegenstander, omdat hij veel te veel callt. We hebben hier wat value te verwachten. Toch geeft een dergelijk passieve speler ons een heel goede mogelijkheid om de eigen handsterkte te overdenken, mocht hij zelf agressief spelen.

De TAG treedt op in veel verschillende facetten en is in principe geen welkome tegenspeler. Ook hij kan bluffen en downcallen. Het lukt ons vaak niet om hem op een enigszins realistische range te zetten, en dus niet dwangmatig met ons overpair broke te gaan.

Dat lukt ons nog gemakkelijker bij een rock. Bluffen ligt niet in zijn natuur, en ook riskante calldowns zijn niet zijn ding. Hij zal vaak marginale handen wegleggen en ons meestal pas echte actie bieden wanneer hij ons pair beat heeft.