Zeezouts Nachtgedachten: Dreams of a PokerKnight compleet!

  • 12 antwoorden
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight, part 1

      Poker leent zich niet alleen voor uren knoppen klikken of chips schuiven. Je kunt ook filosoferen over de effecten in je dagelijks leven of hoe je de principes kunt toepassen op andere omstandigheden. Je kunt er echter ook heerlijk over fantaseren en zelfs verhalen over schrijven. Vandaag het eerste deel van een kort vervolgverhaal....

      Zwetend, met trillende vingers en droge lippen, schoof Jordi de stapel kleurige chips naar het midden van de tafel. De donkere zonnebril besloeg een beetje en de zenuwachtige beweging eindigde met het gerinkel van omvallende pokerchips. De tandenstoker tussen het vergeelde gebit van de grote man tegenover hem, leek op een sinistere antenne, die elke beweging registreerde en via geheime technieken dwars door de kaarten heen kon kijken.
      De donkere schaduwen van de cameramannen die zich zwijgend om de tafel bewogen, leken net raven, wachtend op hun prooi. De felle lampen accentueerden elke zweetdruppel en vormde die om tot een parel van ongekende pracht.

      De reus aan de andere kant van de tafel keek met een stijf gezicht naar zijn tegenstander. Hij rolde de tandenstoker naar de andere mondhoek en bewoog traag met zijn ogen naar zijn kaarten. Hij raakte ze even aan, om ze vervolgens weer los te laten en naar zijn chips te reiken. IJzig koud telde hij de chips af. Ondertussen lette hij op de brok zenuwen tegenover hem...
      Killer

      Jordi wist niet meer hoe hij moest kijken. Hij had het idee dat de reus dwars door hem heen keek en ondertussen onder de tafel zijn sixshooter uit zijn broekzak haalde. De spanning werd hem te groot en hij begon ineens te trillen. Wat hij ook probeerde, hij kon niet verhinderen dat hij zat te shaken als een espenblad. Nu was alles verloren!

      De aas, koning en boer op tafel leken wel te schreeuwen welke hand hij had. Zijn tegenstander zou zo te zien nooit meer wegleggen en hij verwachtte dan ook ieder moment “call!” te horen. Tergend traag telde de reus nog steeds zijn chips, om ze dan vervolgens voor zich neer te zetten. Jordi draaide zijn hoofd weg. Hij kon het niet meer aanzien. Alles leek onwerkelijk, bizar, vaag.
      Ineens hoorde hij het rinkelen van chips. Had hij gecalled?

      Hij draaide zijn hoofd terug en zag dat de dealer een grote stapel chips naar hem toeschoof. De reus had zijn hand weggeschoven en tikte op de tafel. De tandenstoker ging woest heen en weer in zijn mond en zijn blik verraadde ergernis.

      Nog steeds hevig trillend schoof Jordi de kaarten naar de dealer en begon zijn chips op te stapelen. Hij voelde zich net een ridder, een woeste held, die de grote reus van zijn paard had gestoten. David, die Goliath had verslagen met een slinger en een steen. De adrenaline joeg door zijn lichaam en de euforie joeg een stevige kreet tussen zijn gespannen lippen door. Hij was knight Jordi, de ridder van de ronde pokertafel. De onverslaanbare!

      “Je had AK, toch?”

      De reus had nu een grijns op zijn gelaat en lachte. Hij tikte nog eens op de tafel en stapelde de rest van zijn chips weer op. De twee grote mannen achter hem stopten hun wapens weer weg.

      Jordi zei niets. Hij wilde niets prijsgeven van zijn hand. Weg was de angst voor de röntgenogen van de reus, weg was de antenne en waardeloos het spel van zijn opponent. Jordi was de pokerknight, de held van de hand! Tevreden met zichzelf dacht hij verder, veel verder. Wie weet haalde hij nog wel eens een WSOP-bracelet!

      Zijn gedachten werden onderbroken door een schel geluid. Waarom stond de reus daar nu als een kerstman met een bel te rinkelen? Waarom ging iedereen ineens weg? Verbaasd keek hij om zich heen. Hij strekte zijn arm uit, pakte de bel af van de grijnzende kerstman en drukte zijn wekker uit...

      (Wordt vervolgd)
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight, part 2

      Vorige week ben ik begonnen aan een kort verhaal over Jordi, de pokerknight. Vandaag volgt aflevering 2. Hij heeft net zijn wekker uitgedrukt, na een droom over een spannende pokermatch tegen een reus met een geel gebit en een tandenstoker. Let’s continue....

      De wekker zweeg en leek hem kwaad aan te kijken. Hatelijk lachten de digitale cijfers hem uit en ze leken te roepen: loser, loser! Weg waren de pas gewonnen stapels chips, weg was de reus en weg ook de illusie dat hij binnenkort ging deelnemen aan de WSOP.

      “Gooi je je vuile goed in de wasmand?” scheeuwde zijn moeder in het trappenhuis. Jordi haatte dat. Elke keer weer die schreeuw en iedere dag weer dat gevangenisgevoel van het moeten opstaan en in lijn gaan staan voor de dwangarbeid van het leerstelsel. Hoe anders was het werkelijke leven dan dat van Jordi, de pokerknight? Hij wist zich de droom nog goed te herinneren.

      Opnieuw zag hij de gele grijns en de zwarte schaduwen om zich heen. Weer voelde hij de chips tussen zijn vingers en weer... knalde de deur open en snerpte zijn moeder: “Kom je nou nog uit je nest? Altijd hetzelfde met jou!”
      Met een zucht stapte hij uit bed en kleede zich aan. Hij was het zo zat, zo zat.

      Op de fiets naar school leek het leven steeds zwaarder te worden. Alles viel hem tegenwoordig zwaar. Huiswerk, school, opstaan, krantenlopen, ’s avonds het gezeur van pa over het belang van studie en loopbaan en de klaagzang van zijn moeder over zijn luiheid.

      “Eigenlijk ben ik gewoon hardstikke depressief”, dacht hij. “Ik heb helemaal geen zin om iedere dag van acht tot vijf op mijn werk te moeten zitten, werken tot mijn zevenenzestigste en dan nog een paar jaar kunnen mijmeren over wat ik allemaal niet heb gedaan in mijn leven. Stomme samenleving, achterlijke loopbaan en zieke eeuwige verantwoording...”

      Hij trapte woest verder en werd steeds kwader. Kon hij maar iets verzinnen om niet langer in dat gareel te moeten lopen. Pro worden of zo, of gewoon ergens een miljoen winnen. Opzouten met die school, niets aan, saai en nutteloos. Op een dag zou hij ze het allemaal eens laten zien!

      Odds en outs

      Een paar maanden geleden was hij een keer op een pokersite terechtgekomen, waar je voor punten kon spelen. Uit verveling was hij er maar eens ingestapt en het viel nog niet eens tegen ook. Nu had hij al aardig wat punten verzameld en hij merkte dat de anderen over het algemeen niet tegen hem opkonden. Hij droomde van grote pokertoernooien en eer en roem, maar tja, als zeventienjarige kon hij nog niet voor real money spelen.

      “Achterlijke idoot!”, schreeuwde een andere fietser, die rakelings langs hem scheerde. Ongemerkt was hij gaan slingeren en op de andere kant van het fietspad terechtgekomen. Het bijna-ongeluk schudde hem wakker uit zijn gedachten. Hij was bijna bij school aangekomen en zag in de verte wat leerlingen staan. Zou ze er ook zijn?

      Hij was in stilte al een hele tijd verliefd op Lia, een zestienjarige met speelse, wat oranje haren en gezellige sproeten. Niet dat hij haar ooit zou durven vragen. Daarvoor was hij veel te onzeker. Het was echter wel een lichtpuntje in zijn sombere, eenzame en saaie bestaan en hij hoopte dat ooit het wonder zou gebeuren dat ze op de een of andere manier toch iets in hem ging zien. Maar ja, hoe groot was die kans? Hoe groot waren zijn odds en outs? Zou het toeval het regelen? Hij geloofde er nog steeds in. ALs hij maar de kans kreeg om zich eens te bewijzen. Hij...

      De auto raakte hem vol in de zij. Jordi vloog in de lucht en zag in een vage vertraagde opname hoe de kinderen op het plein omkeken. Heel even zag hij het gezicht van Lia, met wijd opengesperde blauwe ogen. Het was alsof hij zweefde en er leek maar geen eind aan te komen, vloog er nou een meeuw naast hem? In een waas zag hij van alles voorbij trekken. Het toernooi, Lia, de WSOP, een blaffende hond...het was alsof hij het allemaal kon aanraken.
      Totdat hij met een klap op het grasveld smakte. Heel even nog was het licht, maar dan ging de kaars uit en zakte hij weg in een diep niets...

      (Wordt vervolgd)
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight part 3

      Jordi werd in de vorige aflevering aangereden en zag nog net geen koe voorbijvliegen. Zijn grote liefde maakte alles mee en hij had korte visioenen over WSOP-toernooien en blaffende honden. Vandaag het vervolg, waarin we een goede bekende tegenkomen...

      “Hé, wake up.....your turn!”

      Vaag drongen de woorden door in het gekneusde hoofd van Jordi. Een sterk geroezemoes dwarrelde door een sterke piep in zijn oren. Moeizaam opende Jordi zijn ogen. Felle lampen schenen in zijn gelaat en een paar holle ogen keken hem aan. Was hij in slaap gevallen?

      De speler tegenover hem zag er moe uit. Het bleke gelaat toonde irritatie. Naast hem zat een lange man met een baard. Hij deed hem denken aan Andy Black. De man grijnsde. Huh? Was dat niet RobbieV? De grote held van zijn pokerforum? De man die afgelopen week tweede werd in een WSOP-toernooi? Wat deed die hier nou?

      “Cmon!”. Meneer Vitamine-D-tekort tegenover hem leek nog meer geërgerd. “Come on.....Wake up!”

      “Give the boy a break dude! Can’t you see he’s hurting?” Robbie sprak rustig, maar zijn woorden leken te werken als speed voor een stuiterbal. De bleke vloog op en schreeuwde dat hij niet kon pokeren met zulke idioten aan tafel. Zijn gezicht zwol op en ineens leek hij op mister Blowup himself, inclusief cape en Romeinse lauwerkrans. Een hele rij bracelets glitterde om zijn linkerarm.

      “We verkassen wel naar een andere tafel, dan kun je verder niet spelen, zónder onze aanwezigheid”, antwoorde Robbie met een grijns. Hij pakte zijn chips en zei tegen Jordi: “Come on! Wake up! We gaan aan de stroom! Clear!”
      Jordi snapte er niets van, maar pakte ook zijn chips en wilde opstaan.

      Verbaasd keek hij naar Robbie. Had hij gisteren niet op het forum gelezen over de thrillergame, waarbij Robbie nét naast de bracelet greep? Jordi had nog een tijdje de updates gevolgd.

      Ineens schoot er een enorme schok door zijn lichaam.

      "Wake up!"

      Huh? Kreeg Robbie nu ineens lang haar? Het leek wel of hij lippenstift ophad en zijn haar had geverfd. Weer schoot er een schok door zijn lichaam en ditmaal vervaagde de omgeving. Het werd lichter en hij keek recht in een paar grote blauwe ogen. Lia!

      “Hij komt bij”, hoorde hij zeggen. De ambulancebroeder stelde hem wat vragen en knikte naar zijn collega. Jordi kon alleen maar in die blauwe zee kijken. Ze glimlachte!

      Ineens voelde hij hoe hij werd opgetild en enkele seconden later lag hij in de ziekenauto, die meteen vertrok. De ambulancebroeder vroeg zijn naam en stelde nog wat andere vragen. Jordi kon ze beantwoorden en de verpleger zei dat het wel goedkwam.

      Nu pas voelde Jordi de pijn. Scherpe steken schoten door zijn benen en het was alsof er iemand op zijn hoofd stonde te bonken met een houten hamer. Hij proefde bloed in zijn mond en had het idee dat er iemand aan zijn schouder stond te trekken. Achter hem bleef een druk pratende groep scholieren achter. “Zag je hem vliegen? Man, ik dacht dat hij opsteeg!”

      Lia nam de tas van Jordi over van een politievrouw en nam hem mee de school in. Ze zag nog wat bleek en trilde. De jongens geinden met elkaar over vliegende guppen en stuiterbal-man. Ze maakten vreemde bewegingen en noemden het de “Jordi-special”.

      “Kijk, ik doe een Jordi!” schreeuwde een lange slungel. Hij probeerde over een tafel te springen, maar bleef met zijn voet achter de rand hangen. Met een knal kwam hij tussen de stoelen terecht. De hele klas joelde.
      Lia zweeg. Straks zou ze de tas wel even wegbrengen.

      (wordt vervolgd)
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight part 4

      Jordi is afgevoerd naar het ziekenhuis, na een wreed ontwaken uit een pokergame met RobbieV en een opgefokt vitaminetekort-figuur. Ondertussen vermaken zijn mede-scholieren zich met ‘Jordi-specials’ en is zijn droomliefde in het bezit van zijn tas gekomen...

      “Gaat het een beetje?”

      Jordi draaide zich om en keek recht in de blauwe vijvers van Lia. Wow! Lia hier? Wow!

      “Ik heb je tas naar je ouders gebracht en die zeiden dat je hier lag. Ik wilde even zeggen dat ik het rot voor je vond”.

      Een storm van gedachten schoot door de getergde hersenen van onze pokerknight. Emoties botsten met dromen en hoop en liefde deden een heads-up tussen de gebeukte hersencellen. Waarom was ze gekomen? Zou ze wat voor hem voelen? De zenuwen gierden door zijn droge keel en hij had het idee dat de bubble voor de finaletafel bijna zou barsten.

      “Leuk dat je bent gekomen. Echt fijn!” Meer wist hij er niet uit te brengen.

      Lia keek hem aan en bedacht dat hij eigenlijk best wel leuk was. Ze had hem altijd een beetje een softie gevonden, een nerd of zo. Nu hij haar echter zo aankeek vanuit dat ziekenhuisbed, kreeg ze een beetje zo’n puppiegevoel en ze moest toegeven dat zijn ogen iets prikkelends hadden. Ze schudde haar krullen even recht en pakte wat uit haar tas.

      “Dit was uit je tas gevallen. Ik dacht dat je het misschien wel wilde lezen terwijl je hier bent”

      Jordi werd rood. In haar handen lag een stapel plastic mappen, met daarin duidelijk zichtbaar het logo van zijn pokerschool. Met grote runderletters stond er op de voorkant van de bovenste map: ‘No Limit Big Stack Strategy’, met daaronder een opmerking van hem: ‘ik wil over twee jaar WSOP spelen!’ Hij schaamde zich en bedacht dat Lia hem nu wel zou zien als een gambler, een gokker, iemand waarop je niet kunt vertouwen omdat hij altijd broke is en steeds droomt van grasvelden aan de andere kant van die heuvel, die net iets groener zijn dan het veld waarop je voeten staan.

      Dromer

      Zijn ouders noemden hem een dromer. Hij leefde niet in het heden, maar in de toekomst, in de dingen die hij ooit wilde bereiken. Het dagelijks leven vond hij saai en ontaantrekkelijk en de sleur van naar school gaan en straks een baan van acht tot vijf deed hem rillen. Ergens in hem sluimerde die tijger, het wilde beest dat de wereld aankon. Ergens wist hij dat hij veel meer kon dan eruit kwam. Wist hij maar hoe hij die dromen kon omzetten in werkelijkheid.

      Zijn pokerlessen waren een serieuze poging om zich los te maken uit de sleur van het leven. Dit klikte bij zijn gevoel en hij wist zeker dat hij in staat was om goed te worden. Daarom had hij altijd wel wat materiaal bij zich, om in verloren uurtjes te werken aan zijn toekomst van vrijheid en léven. Hij wist dat hij er niet kwam met dromen alleen en wanneer hij werkelijk ergens achter stond, dan kón hij het ook. Dit was zijn droombaan!

      “Wat zijn dit voor boekjes?”

      Jordi moest kiezen. De ene droom zou niet samen kunnen gaan met de andere. Lia of poker? Wat werd het? Was er geen andere weg?

      De keuze werd hem uit handen genomen. De verpleegster kwam binnen en zei dat het bezoekuur voorbij was. Lia stond op en legde de boekjes op zijn nachtkastje. Ze trok haar jas aan en gaf hem een kus op de wang.

      “Sterkte hey! Ik kom misschien nog wel een keer langs”.

      “Het zijn pokerstudies. Ik wil later pro worden....”

      Het floepte er zomaar uit. Hij schrok er zelf van. Kreeg hij net een kus van het meisje van zijn dromen en ineens knalde hij er uit dat hij pokerpro wilde worden? Wat een blooper! Wat een ramp! Hij moest ineens aan Meat Loaf denken, dat nummer “She took the words right out of my mouth”. Er bestond geen grotere sukkel dan Jordi, de pokerjoker...

      (wordt vervolgd...)
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight part 5

      In de vorige aflevering van onze pokersoap bloopte Jordi tegen het meisje van zijn dromen. Meat Loaf schalde door zijn gebeukte hersenen en de grote droom van onze pokerridder was zijn antwoord op de eerste kus van zijn sprookjesprinses...

      Lia stopte en draaide zich om. Jordi voelde het laatste kleine beetje bloed uit zijn gezicht wegtrekken en zou zichzelf wel willen schoppen, ware het niet dat zijn been in het gips lag en die handeling dus wat lastig zou worden.

      “Pokerpro?”

      Lia keek hem verbaasd aan. Voor Jordi was ze mooier dan ooit, zoals ze daar stond.

      “Eh...ja...nou weet je....ik wil professioneel leren pokeren. Spelen op de WSOP en de andere grote toernooien. Het lijkt me fantastisch om te doen. Gewoon van acht tot vijf op kantoor zitten is niets voor mij. Ik moet al bergen overwinnen om elke dag naar school te gaan. Word er gewoon stapelgek van. Poker is voor mij gewoon iets fantastisch. Er zit heel veel in, weet je?”

      Ineens was het alsof er een dam doorbrak. De woorden begonnen te vloeien en er verscheen een enthousiaste glans in zijn ogen. Hij sprak niet alleen tegen Lia, maar ook tegen zichzelf en eigenlijk ook tegen zijn ouders. Die wisten niets van zijn droom. Die hadden zijn leven al helemaal uitgestippeld: school, studeren en dan econoom worden, net zoals zijn vader. Gezinnetje, lease-auto voor de deur en dan meedraaien in de maatschappij als geacht burger. Ze zagen hem als een dromer, die vanzelf wakker zou worden en dan zijn plicht in de samenleving zou gaan vervullen.

      Jordi gruwelde van dat vooruitzicht. Hij wist dat zijn ouders het niet zouden accepteren wanneer hij zou vertellen dat hij pokerpro wilde worden. Ze zouden hem eerst vierkant uitlachen en dan boos worden, wijzen op de gevaren van gokken en hem misschien wel aanmelden bij een psycholoog. Poker was gokken en hoorde volgens hen thuis in een criminele, duistere wereld. Dat hadden ze hem al een paar maal laten weten toen hij naar de TV-uitzendingen van de WSOP zat te kijken. Ze zouden hem verwijten ondankbaar te zijn en praten over zijn verantwoordelijkheid.

      Flush

      Terwijl Jordi maar door ratelde, verscheen er een brede glimlach op het gezicht van Lia. Dit had ze niet van hem verwacht! Het enthousiasme waarmee hij sprak over zijn droom deed haar goed. Het leek alsof hij ineens de echte Jordi liet zien en die beviel haar veel beter. Poker zei haar niet veel. Ze wist dat sommige vrienden wel eens pokerden, maar voor de rest was het voor haar een andere wereld. De glans in de ogen van Jordi zei haar des te meer. De passie waarmee hij zijn droom openlegde had iets prikkelends en deed haar denken aan haar eigen verborgen dromen.

      “Wow! Dat had ik niet verwacht!”

      De woordenstroom stopte. Onzeker keek hij naar Lia. Zou ze hem voor gek verklaren? Bevestigd zien wat ze al dacht, namelijk dat hij niet helemaal spoorde?

      “Ik......”

      Lia werd onderbroken door de verpleegster, die opnieuw binnenkwam en een beetje bitsig zei dat ze nu echt moest gaan en dat de regels er niet voor niets waren. Ze kwam een beetje over als een uitgerangeerde cheerleader, die nu sjagrijnig uit haar eigen droom was teruggekeerd op aarde en tot de conclusie kwam dat het leven niet eerlijk was.

      Lia werd rood en liep snel naar de deur. Jordi kon de verpleegster wel schieten en vergeleek haar al met een soort boze stiefmoeder. Zo eentje die appels vergiftigt en kleine meisjes kookt in een ketel boven een vuurtje. Hij baalde enorm.

      Ineens draaide Lia zich om, liep snel naar het bed en gaf hem een kus op zijn voorhoofd. Ze streek even door zijn haar en kuste hem nog eens. Dan liep ze snel naar de uitgang, keek nog even om en was verdwenen...

      Wordt vervolgd...
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight part 6

      Jordi kreeg in de vorige aflevering moordneigingen tegen een boze stiefmoederachtige, kinderen-etende ex-cheerleader en zou zich zorgen hebben gemaakt over de pukkel op zijn neus, ware het niet dat de aflevering al was afgelopen. Vandaag: Vaders wil is wet!

      “Kijk uit voor de drempel”

      Zijn moeder ondersteunde hem terwijl hij zich moeizaam op zijn krukken naar de huisdeur bewoog. Zijn vader zette de auto weg. Met een zucht liet Jordi zich in een stoel ploffen en keek om zich heen. De kamer, superclean en helemaal tip-top ingericht, riep gemengde gevoelens op. Aan de ene kant voelde hij zich weer thuis, maar aan de andere kant was het zo leeg, zo clean, zo steriel. Alsof hij van het ene ziekenhuis in het andere was aangekomen.

      “Je hebt nog geluk gehad. Je had wel dood kunnen zijn! Waarom keek je niet beter uit? Je zat zeker weer te dromen over je gouden bergen?”

      Zijn vader kwam de kamer binnen en begon meteen met een tirade. Hij vroeg helemaal niet naar Jordi’s toestand, maar keek kwaad naar zijn zoon, die daar met een gebroken been en keuzingen op de bank zat.

      “En wat is dit voor onzin?”

      Hij haalde de pokermappen uit Jordi’s tas en smeet ze op tafel.

      “Wat is PokerStragey en wat is dat voor iets idioots dat je erop hebt geschreven? WSOP? Je bent gek! Je kijkt niet meer naar die onzinprogramma’s, begrepen? Ze vergiftigen je hersenen en spiegelen je allemaal onrealistische dromen voor! Je pakt je studieboeken en gaat je achterstand inhalen, anders krijg je straks nooit een fatsoenlijke baan! En dit gaat in de vuilnisbak!”

      Woest gooide hij de insteekmappen in de prullemand. Jordi zat bleek op zijn stoel en voelde de tranen branden. Zijn moeder was zwijgend op de bank gaan zitten. Ze keek naar de grond. Beiden wisten dat ze op dit moment beter niets konden zeggen, want dat zou de woede alleen maar verergeren. Jordi’s vader tierde nog even door en liep dan kwaad de deur uit. Een ijzige stilte bleef hangen in de kille kamer.

      Gevangen in het leven

      “Je vader...”, mompelde zijn moeder.

      “Mijn vader begrijpt helemaal niets van wat ik wil! Hij wil dat ik zijn leven leef en denkt helemaal niet aan wat ik zelf misschien leuk vind. Ik moet werken aan een toekomst die hij voor me heeft bepaald, maar ik wil liever mijn eigen toekomst kiezen. Waarom moet ik voldoen aan zijn ideaalbeeld? Waarom? Is het zodat hij met mij kan pronken? Om te kunnen zeggen dat zijn zoon ‘het gemaakt heeft’? Ik wil helemaal geen econoom worden. Het idee alleen al maakt me ziek! Ik voel me gevangen in dit leven!”

      “Doe nou maar wat je vader zegt, jongen. Hij weet het beter. Hij heeft al zoveel bereikt in het leven en wil dat jij dat ook doet. Hij heeft het beste met je voor en drukt zich alleen wat ongelukkig uit”.

      “Mijn vader zal alleen tevreden over me zijn wanneer ik precies doe wat hij wil. Net zoals bij jou mam! Jij wilt graag een huis met gezellige gordijntjes, leuke frutsels op de kast en overal foto’s, maar we leven in een steriele ziekenhuiskamer, alleen maar omdat hij dat wil. Sorry mam, maar dat zie ik niet meer zitten. Je moet ook aan jezelf denken. We zijn er niet alleen om ervoor te zorgen dat alles perfect is voor pa!”

      Zijn moeder zweeg. Hij had gelijk, dat wist ze. Ze had zoveel dromen gehad en er was zo weinig van uitgekomen.

      “We praten er nog wel eens over, okay? Je moet nu gaan rusten”.
      Phil

      “You’re a Joke! Go back to School man! How can you call me with that hand?”
      Jordi kroop in elkaar en stamelde dat hij de odds had. Hij voelde zich zwaar geïntimideerd door de kwade speler tegenover hem. Deze stond te tieren nadat hij met AA had verloren van de runner runner flush van Jordi. De speler smeet zijn kaarten op tafel, wilde weglopen maar draaide zich weer om.
      “How can I play poker with such idiots? Ik heb twintig bracelets bereikt en dan komt zo’n idioot en hit zijn lucky flush? Sick! Get a job man!” Hoofdschuddend liep hij weg.

      De andere spelers, die eerst wat ongemakkelijk voor zich uitkeken, lachten nu en maakten onderling grappen. Ze kenden Phil en wisten hoe hij over de rooie kon gaan wanneer hij verloor van een runner runner. Jordi stapelde met bevende handen zijn verdubbelde stack op. Hij voelde zich een beetje dubbel. Aan de ene kant was hij blij met de chips, maar aan de andere kant moest hij sterk denken aan zijn vader, die ook zo kon tieren wanneer de dingen anders liepen dan hij wilde.

      “Hoe kun je zo idioot zijn? Je pakt je spullen maar bij elkaar en gaat maar op kamers wonen. Daar kom je wel tot bezinning en binnen een maand kom je terugkruipen omdat je je fouten inziet! Als jij zo nodig een crimineel wil worden en je geld wil wegsmijten in een gokspel, dan doe je dat maar ergens anders en niet hier!”

      “Laat hem maar praten, dat is nou eenmaal Phil”

      Jordi’s buurman lachte naar hem en gooide dan een paar chips op tafel. Jordi schudde de gedachten van zich af en concentreerde zich weer op zijn spel...

      Wordt vervolgd...
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight part 7

      Na het conflict met zijn vader vinden we Jordi terug aan de pokertafels, waar hij wordt geconfronteerd met Phil in blow-up mode. Lia heeft al een hele aflevering in deze soap geen aandacht meer gekregen (andere baan gevonden?) en over de Jordi-special hebben we al helemaal niets meer vernomen. Tijd om de kaarten te schudden....

      “Er is bezoek voor je”.

      Jordi schrok wakker uit zijn dagdroom. Nog een beetje wazig vroeg hij aan zijn moeder of het Lia was. Even trok er een glimlach over haar vermoeide gezicht. Ze had zich al afgevraagd of er iets aan het opbloeien was. Het leek haar een leuke meid. Zou voor Jordi best goed zijn, een vriendinnetje.

      “Nee, het is iemand anders. Hij wilde je graag even spreken”.

      Een lange man kwam een beetje onzeker de kamer binnen. Hij had een scherp gezicht, iets van een baardje en straalde veerkracht en stabiliteit uit. Dit was iemand die normaal wel lekker in zijn vel leek te zitten. Hij stapte naar Jordi toe en stak zijn hand uit.

      “Hey, ik ben Rob. Ik heb je laatst op de motorkap gehad. Ik wilde even kijken hoe het ermee gaat”. Jordi zag in gedachten weer voor zich hoe hij door de lucht vloog, de meeuw, de ogen van Lia en de duisternis daarna. Het was ondertussen alweer wat aan het vervagen. Dus dit was de man die hem had aangereden?

      “Ik weet niet precies meer wat er gebeurde. Fijn dat u even langskomt. U zult ook wel aardig geschrokken zijn?”

      “Dat kun je wel stellen ja! Ik schrok me lam! Ik reed de wijk uit en wilde de weg opdraaien. Daarbij heb ik je gewoon niet zien rijden en bats! Ik dacht dat je dood was man! Zeg trouwens maar ‘je’ hoor. Dat u klinkt zo formeel..”

      “Het scheelde ook niet zoveel. Ik schijn een hartstilstand te hebben gehad, maar zoals u, eh je, ziet ben ik er nog” lachte Jordi. Hij kon niet kwaad zijn op deze man met zijn vriendelijke uitstraling. Bovendien had hij zelf ook zitten dromen op de fiets, dus ook niet goed uitgekeken. Het was nou eenmaal gebeurd. “Bad beat”, grapte hij.

      “Ha, je pokert?”

      “Ja, als hobby. Ben nog te jong voor real money, maar het boeide me wel enorm. Ik wilde nu leren om er straks klaar voor te zijn”. Hij keek een beetje treurig naar de mappen in de prullenmand. Rob zag de oogbeweging. Hij bukte zich en pakte de mappen uit de mand. Even bladerde hij er doorheen, om ze dan even omhoog te houden.

      Droom

      “Hmmm, vreemde manier van leren... Heb je het opgegeven?”

      “Nah, ik had een conflict met mijn vader. Die wil er niets van weten en vindt het allemaal gokken, illegaal en duister. Hij wil dat ik econoom word of zo. Poker ziet hij als een hindernis voor zijn plannen met mijn leven. Hij gooide net die mappen weg. Als ik ze terugpak heb ik grote problemen. Ik lees ze dan wel online”.

      “Ziet er best goed verzorgd uit. Je hebt een droom, zo te zien...”. Rob glimlachte. Hij bladerde door de mappen en las een paar stukjes snel door. “Interessant materiaal, daar kun je wel wat van leren denk ik”.

      “Ja, ik wil ooit de WSOP spelen. Volgens mij moet dat gewoon te halen zijn wanneer ik me er werkelijk op richt. Ik kan alleen warm lopen voor iets dat ik echt wil. Het idee om econoom te moeten worden klinkt voor mij als een veroordeling tot 40 jaar cel of zo. Poker is een uitdaging, waar ik mijn creativiteit in kwijt kan en een kans op onafhankelijkheid zie”.

      Rob keek hem aan en het viel hem op dat de ogen van Jordi begonnen te stralen toen hij over zijn droom sprak. Pientere ogen die enthousiasme uitstraalden. Hij legde de mappen weer in de prullenmand en ging op een stoel zitten. De ontspannen sfeer van het gesprek voelde aangenaam. Hij had er erg tegenop gezien. Tenslotte rijd je niet dagelijks iemand bijna dood.

      “Luister... ik wilde je...”

      Op dat moment kwam Jordi’s moeder binnen met de koffie. Ze zette het blad op tafel en keek naar Jordi en Rob. Gelukkig, er scheen geen spanning te heersen. Met een glimlach zette ze de kopjes op tafel en zette dan het blad opzij. De sierlijke koektrommel ging rond en daarna ging ze ook zitten.
      Rob had zijn zin afgebroken. Zwijgend dronken ze van hun koffie.

      Wordt vervolgd...
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight part 8

      Ik had geen zin om over de koers van de strategypoints te schrijven. Dat is deze week al genoeg gedaan. Daarom halen we Jordi weer even van stal en laten hem nog wat lijden. Hij is nog niet oud genoeg om points te verzamelen of kopen, dus het wordt tijd dat we zijn leeftijd wat gaan opkrikken, anders gaan jullie nog denken dat het Zeurrr is...

      “Bakelmans”

      Jordi’s vader schudde Rob de hand en keek hem nors aan.

      “Niet zo mooi he, we hebben nu echt een probleem. Jordi moet binnenkort examen doen en kan nu niet naar school fietsen. Ik moet naar kantoor en mijn vrouw heeft geen rijbewijs. U hebt ons wel voor problemen gesteld!”

      Jordi kon wel door de grond zakken. Wat een boer! Rob leek heel aardig en werd vervolgens grof onder vuur genomen door zijn vader. Kon hij niet gewoon normaal doen? Wat een kl....

      “Rob kwam kijken hoe het gaat, pa...” begon hij.

      “Dat lost het probleem niet op. Ik moet nu dagen vrij gaan nemen om jou naar school te brengen en dat kost mij vakantiedagen en geld. Misschien is meneer verzekerd?”

      Rob zweeg en keek hem aan. Op zijn gezicht viel niets te lezen over wat er in hem omging. Geen woede, geen gekwetstheid en ook geen warmte. Ben Bakelmans leek aan te kijken tegen een beeld. IJskoud staarde hij naar de man tegenover hem. Uiteindelijk keek Ben weg en vroeg zijn vrouw om een aspirine. Hij voelde zich geïmponeerd door de lange man tegenover hem en dat was hij niet gewend. Normaal had hij het initiatief en keken anderen weg wanneer hij ze aanstaarde. Er viel een doodse stilte in de kamer.

      “Ik was gekomen om te kijken of ik nog iets kon doen”, zei Rob rustig. Aan niets was te merken hoe hij van binnen kookte om het onbeschofte gedrag van Ben. Hij was langsgegaan om wat dingen te regelen en te vragen naar de toestand van Jordi, niet om zich de les te laten lezen door een of andere hotshot die zichzelf leek te zien als een soort kasteelheer, die geld wilde zien omdat een horige een krop sla had vertrapt.

      “U heeft al genoeg gedaan. Misschien kunt u een taxi betalen om hem naar school te brengen?”

      “Pa....”, begon Jordi.

      “Jij moet je erbuiten houden. Ik regel dit wel met meneer. Ga jij nou maar aan je studie en waag het niet om weer die pokerzooi te gaan lezen!” Ben was nu duidelijk op het kookpunt aanbeland en begon een aardig kleurtje te krijgen. Nog even en de rook zou uit zijn oren fluiten. Jordi trok wit weg en worstelde zich uit zijn stoel. Hij pakte zijn krukken, strompelde naar Rob en gaf hem een hand.

      “Sorry hoor...”, mompelde hij, terwijl hij Rob aankeek met een vertwijfelde, gepijnigde blik. Rob schudde zijn hand en even kwam er een glimlach over het stenen gelaat. Hij knipoogde naar Jordi en zei dat hij hem nog wel eens zou spreken. Jordi knikte en strompelde de kamer uit.

      Achter hem bleef het even stil. Daarna hoorde hij zijn vader weer van leer trekken en nog geen vijf minuten later viel de voordeur dicht achter Rob. Jordi keek uit het raam en zag de lange man in zijn auto stappen en wegrijden. Beneden hoorde hij zijn ouders tegen elkaar tekeer gaan. Zuchtend pakte hij zijn studieboeken en begon te leren.

      Even later knalde de voordeur dicht en hoorde hij hoe zijn vader kwaad de auto startte en wegreed.
      Leuk om weer thuis te zijn...

      Wordt vervolgd...
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight part 9

      Na het barse optreden van Jordi’s vader is de sfeer thuis om te snijden. Het wordt ook tijd dat we Lia weer eens tevoorschijn halen en dat er wat gedroomd wordt...

      Verbeten vocht Jordi tegen de prikkende drang achter zijn ogen. Na het zoveelste conflict met zijn vader werd de drang om in janken uit te barsten steeds groter. Waarom begreep hij hem nou niet? Was het nou zó moeilijk om zijn eigen zoon te waarderen? Hem te respecteren in zijn eigen verlangens en dromen? Hij was er in ieder geval zeker van dat hij geen accountant of econoom wilde worden. Hij wilde pokeren! Wat van de wereld zien en zijn eigen weg volgen.

      De laatste maanden waren zwaar geweest. Na het ongeluk zat zijn vader hem steeds op de huid over zijn studie en werd elke poging om iets over zijn eigen dromen te vertellen, meteen de kop ingedrukt. Zijn vader wilde het gewoon niet begrijpen!

      Tot zijn verbazing was zijn moeder echter aardig omgedraaid. Ze praatte meer met hem en daarbij hadden ze het ook over zijn grote droom: WSOP spelen. Hoewel ze erg argwanend was over het pokerwereldje, deed ze nu haar best om hem te begrijpen. Het gevolg was alleen dat er wat felle conflicten waren geweest tussen zijn ouders.

      Ondertussen waren de examens achter de rug en was het wachten op de uitslag. Over het resultaat maakte hij zich niet zo’n zorgen. Ergens zou het wel prettig zijn wanneer hij niet geslaagd zou zijn, want dan kon hij nog een jaar wachten op het conflict over zijn vervolgstudie. Zijn vader verwachtte van hem dat hij verder ging studeren, maar Jordi was er klaar mee. Hij wilde eindelijk eens een eigen leven gaan leiden, zelfs wanneer dat zou inhouden dat hij niet meer welkom was.

      Relaxen

      “Ga je nog naar Lia? Misschien wel goed om even wat te ontspannen na al die drukte?”, vroeg zijn moeder. Ze zag hem piekeren en slaakte van binnen een zucht. Ze zag hoe hij worstelde met zichzelf en wist van zijn gevoelens en plannen. Ook zij zag op tegen de komende weken, bang voor een escalatie van de stress thuis.

      “Ja, ik denk dat ik zo ga. We gaan vanmiddag naar het park”.

      “Doe haar de groetjes! Leuk meisje wel. Weet ze al wat ze volgend jaar gaat doen?”

      Jordi ademde eens diep in en dacht aan het meisje van zijn dromen. De laatste tijd trokken ze wat vaker op, maar er was nog steeds niet dàt moment geweest. Iets hield haar tegen om echt een relatie te beginnen. Of hield iets hém tegen soms? Hij kwam er nog niet echt uit. Misschien vanmiddag? Hij pakte zijn jas en gaf zijn moeder een zoen op de wang. De laatste tijd was ze erg veranderd, vond hij. Veel positiever en meer betrokken. Het deed hem goed.

      “Nee, weet ze nog niet. Maar ik ga, ben om vijf uur terug mam! Doei!”
      Even later kwam hij aan bij Lia’s huis. Ze stond al op hem te wachten. Jordi zette zijn fiets tegen het hek en liep de tuin in. Een beetje aarzelend kwam ze de tuin inlopen en keek naar hem. De rode jas kleurde bij de oranjerode krullen en de blauwe ogen keken hem wijdopen aan. Hij voelde van alles bewegen in zijn buik en voelde zijn mond droog worden.

      “Hey”, zei Jordi.

      Lia zei niets. Ze liep naar hem toe, keek hem recht aan en gaf hem vervolgens een tedere zoen op de mond. Jordi was compleet in de bonen en kon haar alleen maar aankijken. Opnieuw kuste ze hem. Dan draaide ze zich om en liep naar haar fiets.

      “Ga je mee?”, zei ze met een raadselachtige glimlach. Ze pakte de fiets en duwde hem de tuin uit. Jordi stond nog steeds een standbeeld te imiteren. Hij hoorde haar lachen en wist eindelijk weer te bewegen. Even later fietsten ze samen richting het park. Op zijn lippen brandde nog steeds de kus van Lia, die met een raadselachtige glimlach op het gelaat naast hem fietste.

      Wordt vervolgd...
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a Pokerknight part 10

      Gaat Jordi zijn fiets opnieuw tegen een auto parkeren? Gebeuren er nog wonderen in deze bizarre wereld? Waarom glimlachte Lia zo geheimzinnig en wie is in hemelsnaam zo slim geweest om de odds te berekenen voor wat nu gaat komen? Shuffle up and deal....

      Jordi kon eindelijk weer een klein beetje helder denken. De kus van Lia zat nog steeds op zijn lippen geplakt, maar hij wist in ieder geval weer hoe zijn mond werkte en zijn hartritme keerde terug tot iets boven normaal. De waas van verliefdheid was echter nog nooit zo sterk geweest en op dit moment bestond er voor hem maar één belangrijk raadsel op de wereld: wat was er met Lia aan de hand?

      Lia wees op een groepje bomen in het park. Er stonden wat mensen bij elkaar en ze leken het wel naar hun zin te hebben.

      “Laten we daar eens gaan kijken”, zei ze. Zonder zijn reactie af te wachten stuurde ze richting de bomen en een beetje verdwaasd fietste Jordi achter haar aan. Hij snapte er helemaal niets meer van, maar blijkbaar was Lia iets van plan en in de toestand waarin hij momenteel verkeerde vond hij het allemaal prima!

      Lia zette haar fiets tegen een boom, wachtte tot hij zijn strijdros ook had neergezet en pakte zijn hand. Snel trok ze hem mee naar de groep mensen, terwijl ze lachend naar hem omkeek. Zijn hart schakelde nog een versnelling hoger toen hij haar lach zag en even dacht hij dat hij weer één van zijn dromen had. Of was dat ook zo soms? Droomde hij nou? Stond daar nou een pokertafel onder die boom? Eh.....duh....toch een droom dus? Even voelde hij teleurstelling. Hij...

      “Kom je nog, gekkie?” Lia lachte naar hem en trok hem mee naar de tafel. Verdwaasd keek Jordi om zich heen. Allemaal lachende gezichten. Hij zag een bekende pokerspeelster, die voor kort nog hockey speelde, RobbieV, en nog een paar gezichten die hij wel eens op TV had gezien. En daar stond ook Rob!
      Breed glimlachend stapte Rob op hem af. De anderen keken allemaal in zijn richting en lachten om zijn verbijsterde blik.

      Dromers dromen dromen

      “Hey Jordi, hoe gaat ie man?”, Rob gaf hem een hand en klopte tegen zijn schouder. “Aardig opgeknapt zie ik?”.

      “J...ja..het gaat wel goed weer...” Jordi wist niet goed hoe hij zich moest opstellen. Blijkbaar was dit weer een van zijn dromen, maar ditmaal wist hij dat hij droomde. Hij besloot er maar gewoon van te genieten en het spelletje mee te spelen. Rob lachte nu naar Lia en knikte. Ze lachte terug en pakte een pakket van één van de stoelen.

      “Voor jou!”

      Jordig pakte het kado aan. Het was zwaar. Hij legde het pakket op de pokertafel en haalde voorzichtig het papier er af. Even later glom hem een kastanjerode doos tegemoet. Bij het openen zakte zijn mond op half zes: een prachtige set pokerchips in een even prachtige bewaarkist! Wow!

      “Ik wilde iets voor je doen na dat ongeluk, maar je vader wilde niet dat ik nog langskwam. Toen besloot ik om Lia in te schakelen. Ze had haar naam en adres opgegeven bij het ongeluk en toen ik haar een bloemetje kwam brengen voor de schrik, werd me wel duidelijk dat ze wat voor je voelde. Ik had een leuk plan en ze wilde er maar al te graag aan meewerken.

      Die keer dat ik bij je langskwam heb je mij verteld dat je graag professioneel wilde pokeren. Je had je studiemateriaal moeten wegdoen, maar ik zag meteen dat dit vuur daarmee niet zou doven. Daarom hebben Lia en ik een hele stapel pokerartikelen van je pokerschool uitgeprint en daar heb ik zelf nog wat tips en trucs bijgeschreven. Je bent een dromer, Jordi, maar dromers dromen dromen met een passie die een droom tot werkelijkheid kan maken!”

      Rob gaf hem een grote map met zijn naam erop.

      “Ik....ik...ik weet niet wat ik moet zeggen...”

      Lia liep naar hem toe, gaf hem een tedere kus en zei: “Neem van mij aan dat je in die dromen van jou niet alléén staat. Sinds die keer in het ziekenhuis ben ik zelf ook wat gaan lezen en kijken en het boeit mij ook! Jij boeit mij ook! Het lijkt me fantastisch om die dromen mét jou te dromen!”

      Jordi trok haar zachtjes naar zich toe en zoende haar voor het eerst zelf. Om hen heen klonk applaus en gejuich. Hij had zijn maatje gevonden. Als een edelvrouwe op een wit paard was ze....

      Langzaam bijkomend uit een diepe roes opende Jordi zijn ogen en keek verdwaasd om zich heen...

      Wordt vervolgd! (Gotto love being a writer, want ìk weet al hoe het verder gaat...hehehe...)
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a Pokerknight part 11 – The Game

      Jordi is completely in love, Lia ook trouwens. Gaat de droom verder of is de werkelijkheid nog meer bizar en verschijnt ineens zijn vader ten tonele om de pokertafel om te gooien? Na het leugentje van vorige keer (ik weet namelijk óók nog niet hoe het verder gaat), gaan we verder waar we waren gebleven...

      “Leuk om je te ontmoeten! Rob heeft verteld wat er gebeurde en over je grote droom”. Fatima gaf hem een hand en de anderen knikten vriendelijk en begroetten hem. Nog steeds een beetje verdwaasd liet Jordi het over zich heenkomen. Dit soort dromen waren leuk! Zeker nu hij Lia naast zich voelde.

      RobbieV zei: “Ik hoorde dat je graag professioneel wilde pokeren. Nou had ik nog een tafel staan, een tijdje terug gekregen van een pokerroom, en ik dacht: misschien leuk voor jou? Rob heeft er een chipset bij gedaan en we wilden je eigenlijk allemaal uitnodigen voor een gezellige pokergame, hier onder deze boom. We spelen dan niet om geld, maar er valt wel een prijs te winnen!”.
      Wow! Een pokertafel! Een échte nog wel! Wow! Jordi wist niet meer hoe hij het had. Dan betrok zijn gezicht echter.

      “Fantastisch! Alleen gaat mijn vader het nooit goed vinden...”

      “Daar hebben we al een oplossing voor bedacht. Ik zet hem voorlopig bij mij in de schuur en zodra jij er de ruimte en vrijheid voor hebt kun je hem komen ophalen. Je bent toch binnenkort jarig?”

      “Ja, volgende maand wordt ik achttien”. Jordi snakte naar dat moment. Eindelijk oud genoeg om te kunnen pokeren en een stap verder te zetten op weg naar zijn droom: de WSOP. Jammer alleen dat zijn vader hem zo op de nek zat. Hij had zijn plannen echter al aardig op een rij. Na zijn verjaardag ging hij op zoek naar een kamer en dan aan de slag voor zijn grote droom. Eéns wilde hij tussen deze grote pokerspelers staan en met ze spelen op grote toernooien.

      “Wow! Echt helemaal te gek man! Thanks! Jullie allemaal trouwens!” Hij lachte naar Lia, die hem stralend aankeek en tegen hem aan leunde. De anderen moesten lachen.

      Shuffle up and deal!

      “Genoeg gepraat! Laten we een game spelen!” Eén van de pokerspelers haalde de kaarten tevoorschijn en een ander deelde de chips uit. Tot verbazing van Jordi ging ook Lia achter een stapel chips zitten. Ze knipoogde naar hem. Ze kon blijkbaar ook pokeren! Deze dag kon nu echt niet meer stuk.

      Even later waren ze verwikkeld in een stevige partij poker. Hoewel er veel werd gelachen, werd er toch ook serieus gespeeld. Natuurlijk maakten Jordi en Lia nog aardig wat beginnersfouten, maar ze wisten redelijk bij te blijven met de anderen. Het viel hem op dat de spelers aan de ene kant heel relaxt waren, maar aan de andere kant heel goed leken op te letten wat de rest deed. Jordi hield zich maar gewoon aan de strategie die hij uit de pokerartikelen had geleerd en ook Lia leek die zich aardig eigen te hebben gemaakt.

      Nadat er drie van de anderen waren uitgeschakeld, kreeg Lia een mooie hand. Ze wist alles in de pot te krijgen met AA. Rob callde haar all-in en toonde QQ. De brede lacht van Lia zakte echter weg nadat er op de flop KQJ kwam te liggen. Jordi voelde met haar mee en zag de teleurstelling op het mooie gezicht. De 9 op de turn en de 6 op de river veranderden niets meer aan de zaak en ze lag uit het spel.

      “Jammer, goed gespeeld!” zei RobbieV. Ook de anderen knikten. “Pure pech, dat gebeurt nou eenmaal”.

      Lia schudde haar haren los en lachte alweer. “Maakt niet uit. Toch leuk dat ik mee kon spelen. Nu kan ik mooi even wat hapjes maken”. Ze stond op en liep naar haar fiets. Daar pakte ze wat versnaperingen en een kleedje uit haar fietstas en begon ze wat stokbroodjes te smeren.

      Jordi zat nog aan tafel en speelde tegen de laatste vier anderen. Hij had nog een kleine stack over en dacht aan wat hij in de artikelen had gelezen over het spelen als shortstack. Hij ging dan ook regelmatig all-in met handen uit de pushtabel en wist zo weer aardig terug te komen in de game.

      Uiteindelijk wist hij RobbieV te busten, toen die zijn KJo-push callde met AQs en Jordi als enige een pair wist te maken. Rob versloeg Fatima en zo zaten ze heads-up. Met trillende handen speelde Jordi zo goed als hij kon, maar uiteindelijk moest hij zijn boeren zien verliezen van de A9 van Rob. Een A op de turn zorgde voor de laatste hand van het toernooitje.

      “Goed gespeeld!”, zei Rob. Hij schudde hem de hand en ook de anderen feliciteerden hem met zijn goede prestatie.

      “En nou is het tijd voor de prijs!” Lia keek hem aan en wisselde een blik van verstandhouding uit met Rob. Jordi snapte er niet veel van. Hij had toch niet gewonnen? Rob lachte en haalde een enveloppe uit zijn zak.

      Wordt vervolgd!
    • Zeezout
      Zeezout
      SuperModerator
      SuperModerator
      Lid sinds: 16.11.2007 Posts: 14,348
      Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a Pokerknight part 12

      Na een spannende Sit and Go met beroemde spelers, heeft Jordi net verloren van Rob. Hij heeft echter duidelijk het hart van Lia veroverd en ook nog eens een coole pokertafel en chipset gekregen. Je zou toch denken dat zijn dag niet meer stuk kon, maar met deze verknipte schrijver weet je dat maar nooit, dus: shuffle up and deal....

      “Geef jij hem maar” zei Rob en hij legde de enveloppe in Lia’s hand. Deze begon te blozen en keek naar Jordi. Ze gaf de enveloppe aan Jordi, kuste hem en deed een stapje terug zodat hij hem kon openmaken. Jordi snapte er helemaal niets meer van. Voorzichtig opende hij het raadselachtige papieren papierverstuurzakje zonder postzegel, en haalde er het kaartje uit dat er blijkbaar in verscholen lag.

      Hij werd eerst bleek, toen rood, toen iets er tussenin en zijn ogen gingen verder open dan die van een kalf. Met open mond las hij wat er op het kaartje stond en keek dan naar Lia en Rob, die gearmd naar hem stonden te kijken. De grijns op Robs gezicht mat zo’n 18,4 centimeter en Lia’s ogen straalden als de ondergaande zon op een azuurblauwe zee.

      “Wow!”

      Iedereen moest lachen.

      “Wow! Méén je dat? Echt waar? Wow!” Hij vloog Lia om de hals en even waren ze helemaal alleen met zijn tweeën in een groep van lachende mensen. Het duurde een paar minuten voordat ze elkaar weer loslieten en weer tot de werkelijkheid terugkeerden.

      “Ik hou al een hele tijd van je, maar heb het nooit durven zeggen”. Lia keek hem schuchter aan en moest meteen geloven aan nog een hug. Zijn reactie zei genoeg.

      “Jij ook bedankt Rob!”. Jordi had zich weer even losgemaakt en stak de hand uit naar Rob. Dan gaf hij ook hem maar een hug. Rob moest lachen en klopte hem op de schouders.

      “Graag gedaan!”

      Game on

      “Maar méén je dat nou echt? Ik kan nog helemaal niet goed pokeren!”.

      “Ik heb genoeg gezien om te weten dat je het wel gaat redden. Ik heb me voorgenomen om -als jij dat wilt- je alle kneepjes van het pokeren te leren kennen en je een jaar intensief te begeleiden. Volgend jaar gaan we dan samen naar Las Vegas en spelen we wat WSOP-toernooien. Je moet het natuurlijk wél zelf willen en erop rekenen dat het een intensief jaar gaat worden. Wat denk je ervan?”

      “Wat ik er van denk? Moet je dat nog vragen? Natuurlijk wil ik dat! Het lijkt me helemaal te gek om dit te doen en deze kans ga ik zeker niet laten schieten! Tenminste... als Lia het niet vervelend vindt dat ik veel zal pokeren en zo”. Jordi keek naar zijn kersverse vriendin. Deze knikte echter met een brede lach op het gelaat en gaf hem nog maar eens een zoen (tja, moet je ook af en toe doen, toch?).

      “Ik vind het een prachtidee en hoop dat ik ook wat mee mag kijken! Lijkt me ontzettend gaaf om dit te doen!”.

      “Okay dan!”, zei Rob en hij knikte naar de andere spelers die om hen heen stonden. “Heel erg bedankt! Tof dat jullie hier wilden zijn!”

      Ze knikten en gaven Rob, Jordi en Lia een hand. “Veel succes jullie! We zien elkaar weer aan de pokertafels!” Het duizelde Jordi een beetje. Zoveel emoties ineens. Hij wreef eens in zijn ogen en hoorde iemand vragen om de klok.

      De klok? Waar kwam toch al dat geroezemoes vandaan? Wat gebeurde er eigenlijk? Hij deed zijn ogen open en keek naar een tandenstoker, die langzaam heen en weer rolde tussen de gele tanden van de speler tegenover hem. Hij was ineens wakker en keek vertwijfeld om zich heen. Waar was Rob, waar was Lia en waar was dat heerlijke gevoel gebleven?

      De aas, koning en boer op tafel leken wel te schreeuwen welke hand hij had. Zijn tegenstander zou vast nooit meer callen en hij verwachtte dan ook ieder moment “fold!” te horen. Tergend traag telde de reus nog steeds zijn chips, om dan vervolgens een groot deel van zijn stapel naar voren te schuiven.

      Jordi keek nogmaals om zich heen en ineens dook hij diep in twee prachtige blauwe ogen. Lia! Daar zat ze! Ze keek naar hem en glimlachte. Naast haar zat Rob, die zijn duim opstak en even een bemoedigende boks deed. Ineens wist Jordi alles weer. De gedachtenstroom over hoe hij aan deze WSOP-finaletafel was gekomen stopte en hij keek nog eens naar zijn kaarten.

      “All-in!” zei Jordi en schoof zijn chips naar het midden...



      Hier eindigt dit deel van de saga over de droomwereld van de pokerknight. Ik hoop dat jullie ervan hebben genoten en ga nachtdenken over een eventueel vervolg of ander verhaal.